momce makedonce

Воскреснат Сликар


Неук сликар на Животното платно сум
Ги бојам дните со врела адска боја
Ги белам ноќите со пенлива бигорна вода
Во длабокото извориште саде црпам
Дамарите неуморно со кокот бликаат
Некогаш кога со восхит сум наранет
Ги прскам утрата со сјајот на росата
На гранките од старата липа
Скаменети кристали фрлам таму
Ѕвонлива песна сакам тогаш да ми пеат
Но некогаш кога чемерот ќе ме натисне
Со грмотевици го кинам платното
Стравот го мелам низ порои збеснати
Со сив превез се прекривам
Со денови со месеци
Се лелееш,тогај ќе рече некој
Како призрак во измислена приказна
Се разјадувам на сто парчина
Во аловина се нурнувам да прегорам
Смраморен до утрото кога феникс воскреснува.

Да ти подарам



Да ти подарам еден цвет
Не,не,еден цвет е премалку за твојата нежност
Ќе ти подарам една цела градина
Ох,колку немир има во твоите допири

Да ти подарам една ѕвезда
Не,не,една ѕвезда е премалку за твојот болскот
Ќе ти подарам една цела галакција
Ох,колку ли волшебно трепкаш со очите

Да ти подарам една птица
Не,не,една птица е премалку за твојот глас
Ќе ги заробам во еден кафез сите прици
Ох,колку е нежен твојот шепот

Да ти подарам?
Простими,но јас сум еден голем скржавец
Себично го чувам моето срце само за мене
А тоа ти припаѓа повеќе тебе

Цветовите мила за седум дена ќе овенат
Зората рана лакомо ќе ги голтне сите ѕвезди
Птиците за триесет дена во кафез ќе овенат
Но срцево мое во твоите раце вечно ќе блеска.

Преземетеја бесплатно најновата стихозбирка на Никодин Чернодримски-Огнени Виори-- Бесплатно преузимање најновије збирке песама Никодин Чернодримски-Ватрени Виори на следећу адресу: свалете безплатно последната стихозбирка на Никодин Чернодримски-пламенни Виори-от следния адрес--- Free download of the latest collection of poems Nikodin Chernodrimski-Fire-Viori the following address Free download della più recente raccolta di poesie Nikodin Chernodrimski-Fire-Viori l'indirizzo seguente: Бесплатно загрузить последнюю версию сборника стихов Nikodin Chernodrimski-Fire-VIORI следующий адрес: http://cc.org.mk/index.php?option=com_docman&task=doc_details&gid=310&&Itemid=32

Петли Ранобудни

Го сонував
Огнот во твоето срце
Додека жедта за твојот допир
Риеше на моите усни
Копаше бразди длабоки остави
Ревам
Сега ѕвер ранет сум
Со рана копнежлива
За само миг еден страст со тебе
Меѓу ѕвездите и земјата
Руменилото на зората ме буди
Дневниот сон ми го подарува
Суров и тажен
Не им велам ете сега
На овие петли ранобудни
Вие сте среќни
Јас сум тажен
Само одмолчувам


Тажниот Декември


Белите коњи на виулицата
Како вител нескротлив етеги влечат
Расклатена санка на сонот
Дедо Пане повторно не теши
Ова е само една песна
Незнаете можеби на тажниот декември
Навистина не ги знаете вие неговите
Нејасни длабочини
Каде разгневена бронза се разлева
Како скриен полноќен демон
Слушнетего сега
Извика старецот занесеник
Непознат поет
Волшебниот тропот на копитата
Тааа немирна игра на ветерот подивен
Во овие ноќни длабочини
Како го силат снежниот поток
Со свиреш таен,измамник е тој
Мами,и подбивна насмевка
Бара,бели снежни тантели
На декември да му сплети
Чудесно чудесно зарем не
Не го знаевте ова


Бела војска

Додека ја одгатнувам тајната на пергаментот
Маѓија стара ќе да е
Запретана со седум пластови прав беше
Наоколу триста ѓаволчиња се кикотат неиздржливо
Дремката со оловни канџи збеснала
Го пара сонот на сто и едно место
Етеја,повторно збеснува
Со криви камшици музика пишува
Беден кралски танц да заигра

Кучешки лавеш сака да и пее
Волчји рев хор да и биди
Не,не,не бладав на месечината
Ова мора да е некој улав сон
Ја барам сопстената сенка
Тој верен сопатник што рла напред назад
Расеано да талкаме низ улиците
Заедно со белата војска на снегулки.
Ниедно талкање не е бесцелно
Се додека мислиш дека има цел
Се сеќавам така пишуваше на пергаментот

Ѕвонливи Молитви

Се креваат внебеса ѕвонливи молитви
липаат своја тага далечни земји
тоа е песна за мојата крвава душа

Ветерот ми цеди од очите солзи
во гората завива волк или волчица,сеедно ми е
останувам да се скаменувам под белата прекривка

им го слушам молкот на луѓето
наоколу испаруваат соништата на мојата младост
го нема веќе таму моето име

Од мојата крв цедам мелем за тагата
магиско вино за чудотворци
должен сум да го вратам времето барем еден ден

се молам во ова сказание да не сум веќе
роден како магла во магла
како ноќ во сенишна ноќ
празнина во празнина кои некои го викаат живот.


Баба Цана

Темни луѓе со бели сенки
тоа е она,што не е ни сон ни јаве
за ним и светлината е густ мрак насекаде
мислиш и бескрајот е нивна гробница
копнеат за гроб,за мрамор тежок
наказаниа на бесмртноста се тие
со черни чудеса,проклети и зли
зломори од очи им бие и снага пие
стравот нечиј и во коски го морничават
проклетие им е благослов

придушени татнежи од далечините ги навестуваат
невидени завојувачи на надежи станаа
никој,никој сега нема иднина
селската вештерка,Баба цана шрбава ука дели
Најдете блудница леунка,што пее пискаво
од рог вино нека пое,црвено или црно
три дни и три ноќи гола на јарец да јава
од мечка споулавен дроб нека јади
дира со крв од пес самотник нека брише
така и гробот ќе се повлече во гроб
така и рожбата ваша со име ќе се скраси
така и сонот ќе молкне,јавето ќе цвета

Песните се извадок од најновата стохозбирка-Мртви Сенки на Мртва Стража-


Гневен осаменик


Иловице,црнејце,црвенејце
Хумка нова ли прават ветриштата диви
Ете таму
Под жилав даб со брада стогодишна
Перуника семе ли фрлаат врапците
Подолу три стапки само
Немите воденици кругот на заборавот го затвораат
Суровото минато ги брише патеките изодени
Каменот паметник ноќва ли го раѓаш така
Од бигор црн ли е створен
Мртви сенки на мртва стража околу постави
И долгозаби пцишта аберџии да бидат
Летната месечина не те радува веќе
Не ја мамат воздишките жешки
Таговно ги мели патилата свои
Миленикот твој
Безгласен е сега и со сув душник
Прашина очите му ги затвори
Својата тага ја врза во далечен спомен
Сплете за себе сребрена пајажина
Наметка заштитничка да му биде од заборавот
Евего
Со атот црн аветник во галоп ита
Стрела со поглед
Пее со јазик неразбирлив
Ита ли ита
Гневен осаменик
Гостинот на иловицата црнејцата црвенејцата.


Меѓи Ѕвезди и Пеперутки


Мина бран кобна тишина
Одлета бела птица преселница
Се откина душа страдалничка од гнило месо.

Несватлива смеа од злобник одекна
Безличните сенки го потикнаа
За недоречениот стих што го прекинаа

Скаменет ковчег сурна суводолица
Со врата од мов зелена накитена
Збеснат пењав ѓавол ја чува

Згуснати збиени снегулки пишуваат небесна вистина
Мразови пукаат непокорени спили
Огниште ноќва згасна пепел го пркри

Усна молитва низ стисната дланка излета
Умирам судбино меѓу ѕвезди и пеперутки
Ететиго таму трупот ладен.

Без наслов



Дозволими судбино
Или некој те нарекува случајност
Или некој никако не те нарекува
Дозволими да станам смртник
До вчера бев никој и ништо
Ситно зрнце во песокот
Бледа сенка во денот
Нем глас кој стои спроти ветерот
Дозволими да ја видам смрта
За да го засакам животот

Дозволими судбино
Да го јавам ветерот наутро
Да го прегрнувам денот напладне
Да ме милува полноќта со сјајот месечев
До вчера само маглите лигави ги газев
Морничавата тишина ја слушав како плаче со мене
Наместо плач само крици слушав

Дозволими судбино
Да мразам исто како и другите
Да бидам само еден смртник обичен
А не фанатик кој мисли дека љубовта е бесплатна

Дозволими судбино
Да станам човек
Од утре да го разбудам темното во себе
Да го заспијам светлото
А кога смрта ќе дојде
Да знае дека и ликот мој виси на мозаикот нејзин.

ДУХ НА МИНАТОТО


Ти
Немирен скитачу
Разбуден дух на минатото
Ти
Кој го знаеш крајот на времето
Кажими ноќва
Додека полниов месец празнува
Каде е почетокот
Да застанам
Првото раѓање да го видам
Првиот зрак повторно да го допрам
Праисконот да ме благослови
Гревовите да ги изгори
Прашината од вековите збрана да ја одвее
Се збрала ридови тешки станале
Тежат сеќавањата од патувањата
Ти
Немирен скитачу
Разбуден дух на минатото
Ти
Кој го знаеш крајот на времето
Кажими ноќва
Дал буден да бидам
Ил сништата да ги канам повторно.

Никодин Чернодримски 2009

Миг Лудило



Во прегратките на ноќта некаде далеку
Плачот на детето се изгуби

Копнежот за уште една месечина остана
Тлее како пепелта во огништето заборавено

Крадешкум една мисла заминува
Остана глува тишина во глува доба

Цинични насмевки сенките разнесуваат
Стравот од пламенот на свеќата го немаат

Дојде и тој кобникот гласникот на несреќи
Да колва длабоко во душата распарталена

Црниот гавран црна песна запеа
Патилата ги разбуди во оро ги поведе

Ни полноќ уште недошло тивок крик евего
Го бара времето изминато со лажни надежи

Миг чекор ли е потребен извика детето
За ова лудило да измине сонот да пристигне



Фрагменти од едно утро


Пред погледот
Дива ранета птица летна
Недосонуван отфрлен сон
Со јатото гракаќи замина
Остана мачната самотија

Правлив и рѓосан часовник
Ѕиркаше срамежливо во времето
Клатното сега сила немаше
Миговите празни го поразија
Празнотијата пајажините му ги подари

Крадецот на идни чекори
Горделиво пладнето го зароби
Таа мала и смрдлива лага
Утре ќебиде подобро
Се налепи на муграта тажна

Маглата леплива
Белината беше ја приграбила
Со мистичност и страв ја исполни
Благородник авет сега шета
Благослов со клетва кажува

Само кандилото остана
И три грама осветено масло
Зракот на надеш да го чуваат
Така сеќавањата ги буричкаат
Дарот од боговите што го оставиле